๐>MiMuRa-ZaMa-<๐ บลอคสาขาย่อยไร่ฝ้าย

"เมย์ เดี๋ยวเราไปเดินหาเพื่อนที่อยู่แถวนั้นกันดีไหม?เพื่อนเรามันมาขายของด้วย"

"เอาสิ แต่เราเอารีโมทที่พ่อฝากซื้อไปให้ก่อนนะ"

"อืม!"

เสียงหัวเราะสนุกสนาน และเสียงของผู้คนตามท้องตลาดภายใต้ยามค่ำคืนที่ทุกคนใช้ชีวิตตามปกติ....

.

.

.

.

.

"เฮ้ย!!!!"

โครม!

"หนูเมย์!!!เป็นไรไหม!แล้วน้องล่ะ น้องอยู่ไหน!!"

"ฟะ...ฟิกช์เหรอ...อยู่ข้างบน".....

---------------------------------------------------------------------

นี่คือบทสนทนาที่เกิดขึ้นเมื่อชั่วครู่.....

รถปิ๊กอัพวิ่งตรงออกมาจากซอยอย่างรวดเร็ว และพุ่งชนเข้าร้านขายของ ชนแม่ค้าพ่อค้า คนที่มาซื้อของกระเด็นหมด....

เด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ....ที่เห็นกันเมื่อชั่วครู่....

เธอนอนอยู่ใต้ท้องรถ....แต่ยังหายใจอยู่

น่าเสียดาย ที่ใบหน้าของเธอกับหายไปครึ่งหน้า...

ลุงแก่ๆที่สติไม่สมประกอบ กำลังนั่งกินเหล้ากับเพื่อนเมื่อทุกๆครั้งที่เห็น

กระเด็นไปนอนอยู่ยนพื้น

เจ้าหน้าที่วิ่งมา และปราบปรามคนไม่ให้เข้าไปใกล้ และพยายามปฐมพยาบาลเบื้องต้น...

สาเหตุจากเกิดอุบัติเหตุครั้งนี้.....คนขับรถให้การว่า"เพราะเกียร์ออโต้มันค้าง พยายามดึงแล้วแต่ไม่มีผล"

ผู้คนในตลาดต่างหวาดกลัว...และร้องไห้กับข้าวของที่เสียหาย....

///////////////////////                                                       ///////////////////////

นี่คือเหตุการ์ณที่เกิดขึ้นเมื่อสักครู่ค่ะ...มิเห็นแล้วตกใจมาก....ยังคุยกับเพื่อนอยู่ดีๆ แล้วคุยกันว่าจะไปหาเพื่อนของเพื่อนที่ขายของแถวนั้น...จังหวะนั้นมิกำลังเดินเข้าบ้าน

รถป๊กอัพคันสีดำก็วิ่งเข้ามาความเร็วสูง และพุ่งชนตรงจุดที่พวกมิพึ่งจะพูดถึงกันเมื่อกี้!!

ถึงกับอึ้งและหวาดกลัวทันที...ยืนแข็งทื่อไม่กล้าขยับ...ใจมันร้องอยู่ในใจ

...ไปสิ...ไปดูซิ...ใครเป็นอะไรหรือเปล่า??....

....คนรู้จักเราเป็นอะไรหรือเปล่า....

....จะมีเด็กตายไหม??.....

น้ำตามันค่อยๆซึมขึ้นมาค่ะ  พลางคิดแล้วจะไหล

กลัวจริงๆค่ะ กลัวว่าจะมีคนตายจริงๆ มิอยู่แถวนี้มาได้ 5-6ปีแล้ว....ตกใจมาก...ไม่กล้าไปดู

กลัวมีเด็กตาย  กลัวมีคนตาย...กลัวทุกๆอย่าง 

แต่สุดท้าย เพื่อนก็จับมือเราไว้ แล้วบอกเราว่า "เฮ้ย!แกไม่เป็นไรใช่มั้ย?ใจเค้าสั่นมากเลย"

เรามองหน้าเพื่อน...น้ำตาเริ่มหยุดขึ้น  เพราะเพื่อนคนนี้ เราจะกลัวไม่ได้...เราจับมือตอบกลับ

"ไม่หรอก...อย่ากลัวเลย...ไม่มีใครเป็นอะไรหรอก"ไม่รู้ว่าตอนนั้นทำสีหน้ายังไง แต่ขอปากเก่งไว้ก่อน

ถึงจะดีแต่พูด  แต่ก็พูดในสิ่งที่ทำให้คนอื่นเค้าโล่งใจก็พอ...

แม่กลับมาเล่าให้ฟังว่า  คนที่ขับรถ...เป็นคนรู้จัก(จริงๆด้วย...)

แถมเป็นพ่อของเพื่อนที่โรงเรียนเดียวกัน.....

เกียร์ออโตเข้าอัตโนมัติ ขยับไม่ได้...รถจึงพุ่ง คนขับพยายามเตือนให้คนแถวนั้นรู้....แต่ก็ช้าไป

เด็กน้อยคนนั้น...ถึงแม้จะไม่ได้เห็นหน้า..แต่มีคนถามถึงมากที่สุด...

จากคำพูด...น่าจะอายุ 8-9ขวบ...มาซื้อของ....แล้วโชคไม่ดี

ตอนนี้ไม่รู้ว่ารอดหรือไม่...แต่ใบหน้าของเธอ...มันถลอกกับพื้นไปครึ่งหน้าแล้ว...

ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าเกิดเหตุการ์ณนี้ได้ยังไง...แล้วทำไมจึงต้องเกิด??

แต่เรากับเพื่อนก็ได้แต่ยืนอึ้งกันอยู่อย่างนั้น  โชคดี  ที่เพื่อนของเพื่อนคนนี้กำลังจะกลับบ้านพอดี

"โชคดี"เต็มปากหรือเปล่าก็ไม่รู้??

ระหว่างนั้น....ก็เดินมาส่งเพื่อน....แถวๆร้านกาแฟ

"เมย์...เค้าไม่กล้าปล่อนให้แกกลับคนเดียวง่ะ"

"จะบ้าเหรอแก..บ้านฉันอยู่แถวนี้ แกสิต้องขึ้นรถกลับบ้านนะ"

"แต่เค้ากลัว...."

"เออ~ ฉันไม่ตายหรอกแก แต่กลัวนิดๆว่ะ"

พอมิพูดกับเพื่อนเสร็จก็โบกมือลา แล้ววิ่งตรงดิ่งกลับบ้านทันที.....จังหวะนั้นแม่ก็โทรหาพอดี

มิวิ่งกลับถึงบ้าน แม่ก็วิ่งเข้ามากอด แล้วพูดน้ำเสียงสั่นมาก....

"แม่ใจหายหมดเลย...."

คำพูดนี้...พอฟังแล้วรู้สึกดีมาก...รู้สึกดีจริงๆ แม่กอดเราแล้วหอมแก้ม มิมองหน้าแม่แล้วยิ้ม...

"หนูไม่เป็นไรค่ะ หนูไม่เป็นไร"....

เพื่อนคนหนึ่ง(ผู้ชาย)โทรมาหาเราตอนกำลังเขียนเอนทรี่นี้

"เมย์ แกเป็นอะไรหรือเปล่าว่ะ"

"ไม่เป็นไรจ๊ะ แค่ขวัญเสีย"

"แล้วรถล่ะ?"  "เสียหายหนัก ข้าวของกรจายเลยแก"

"แล้วแกอยู่ไหน??" "อยู่บ้าน...ดีนะเว้ยที่ตอนนั้นไม่ไปแถวนั้นน่ะ...กะจะไปหาเพื่อนยัยทรายพอดี แต่กลับมาที่บ้านก่อน"

"เออ...ดีแล้วล่ะที่แกไม่เป็นไร.." "....ขอบใจจ๊ะ...."

ขอบคุณมากแบงค์ที่คอยห่วงเรา.....

ขอบคุณยัยทรายที่ห่วงเราไม่ให้อยู่คนเดียว

ขอบคุณป๋ากับแม่มาก...ที่ใช้ให้หนูไปซื้อของ แล้วสั่งสอนหนูมาดีไม่ให้เถรไถรไปไหน...

------------------------------------------------------------------------------------------------------

ระหว่างที่เขียนเอนทรี่ตอนนี้ เหตุการ์ณก็ยังไม่จบ...แต่มิไม่สามารถนำมาเล่าสู่กันได้...เพราะไม่อยากจะรู้เหตุการ์ณไปมากกว่านี้...แค่รู้ว่าไม่มีใครตายก็ดีใจมาก

.

แต่เด็กผู้หญิงคนนั้นไม่รู้ว่าจะเป็นไงบ้าง...ทำได้แค่ภาวนาให้เธอรอดกลับมาเดินเล่นและหัวเราะได้ก็พอแล้ว....

.

.

.เป็นเหตุการ์ณที่ไม่น่าจะเกิดเลยนะค่ะ??

edit @ 15 Mar 2008 19:02:34 by MimuRa-Game